Geplaatst op 07 september 2020

De klus is groots: er moet 4500 vierkante meter asbest gesaneerd worden, er worden nieuwe liften en toiletten geplaatst, en er moet een inbraakwerende schil komen door onder andere achterzetramen te plaatsen. Maar de allergrootste uitdaging: het vele asbest verwijderen dat tijdens de laatste renovatie in de jaren ’80 in het paleis is verwerkt omdat het een brandwerend materiaal is, maar zoals nu bekend ook erg gevaarlijk voor de gezondheid.

Koninklijke Woudenberg heeft haar eigen bouwketen staan. In de keten en in het paleis voelt Van der Jagt zich inmiddels als een vis in het water. Hij spreekt over ‘ons paleis’. Het paleis was tot 1962 de woning van Koningin Wilhelmina en is ooit gebouwd vanaf 1684 door stadhouder Prins Willem III. Toen de stadhouder ook koning van Engeland werd, zorgde hij ervoor dat zijn nieuwe huis een stuk groter werd.

Het paleis lijkt ook nu tijdelijk een stukje groter geworden door Koninklijke Woudenberg. Ze hebben bij het hoofdgebouw (ook wel corps de logis genoemd) een klein gebouw gemaakt van opslagcontainers.

Inmiddels is er een klein voetbalveld van het gevaarlijke asbest tussen de plafonds en onder de vloeren vandaan gehaald. Om dat voor elkaar te krijgen hebben de timmermannen elke kamer, letterlijk gestript. De plafonds gingen eruit, de panelen langs de muren en indien nodig zelfs de vloeren. Want als het plafond te kwetsbaar was, besloten ze op de verdieping erboven, de vloer weg te halen om er alsnog bij te kunnen.

,,Zo is elke kamer tot in detail uit elkaar gehaald en als een grote legpuzzel bewaard’’, legt Van der Jagt trots uit. Die puzzel is geen lastige, want alle ruim 20.000 ‘puzzelstukjes’ kregen een sticker met een barcode, zodat deze letterlijk op dezelfde plek in één van de tachtig kamers teruggeplaatst kan worden. Van tevoren zijn 3D-scans en orthofoto’s gemaakt om de ruimte helemaal in beeld te krijgen.

Details uit het paleis leerden de timmermannen ook kennen. Zo is er een badkamer met een natuurstenen vloer die werd gebruikt door een hoge Duitse officier die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn intrek in het paleis had genomen. ,,Die officier had een sabel, zo gaat het verhaal, en zette deze tijdens het plassen altijd in de hoek van de badkamer waardoor daar een klein kuiltje in de badkamer vloer is gekomen.’’

En dan toont Van der Jagt de slaapkamer van Koningin Wilhelmina. Geen grote kamer vol tot marmer beschilderde houten delen en ook geen hemelbed dat metershoog is. Wilhelmina sliep in een bescheiden kamertje van drie bij vier meter zonder poespas, maar met een witte muur, een bescheiden haardje met wat tegeltjes daarvoor. Bij het haardje wijst Van der Jagt naar de grond. ,,Hier hebben we het asbest onder de tegeltjes vandaan gehaald.’’

De enorme ontvangsthal van het paleis met de hoge trappen, beschilderde muren en plafonds is helemaal in de steigers gezet. Een imposant beeld. In de staatsiezaal boven aan de trap wijst Van der Jagt naar het plafond. In de hogere delen zat asbest, die hebben we al weggehaald en de plafonddelen weer teruggetimmerd. ,,Zie je die kleine zwarte puntjes?’’ vraagt Van der Jagt wijzend naar de hoogte boven hem? Dat is de nieuwe watermistinstallatie, de nieuwe brandwering, in plaats van het asbest.’’

Wandelend met een deur met ‘gouden randjes’ lopen timmermannen René Böhre uit Asperen en Edwin Heesakker uit Dreumel door een van de zalen. René staat elke ochtend vroeg op om rond vijf uur uit Asperen te vertrekken. Dan ben ik om half zeven hier’’, vertelt hij. Een leuke klus? Zeker! Je hebt op verjaardagen heel wat te vertellen over het paleis. De mensen horen het graag, ze vinden het leuk. Het spreekt tot de verbeelding.’’

Bron: Algemeen Dagblad