Gaat AI straks echt 20-25 procent “vooruitgang” opleveren? Of is er meer winst te halen als we ingrijpen in de vergadercultuur? Mijn eigen agenda (met 200+ vergaderingen per maand) laat in ieder geval zien dat er veel ruimte is voor verbetering.
AI wordt gezien als gamechanger. Niet dat het één-op-één zomaar banen vervangt, maar toch wordt AI in één adem genoemd met kostenbeheersing en herstructurering van organisaties. Meta, Microsoft en Amazon geloven er heilig in. ABN AMRO, Mews (hotelsoftware) en Heineken in Nederland ook.
Natuurlijk kijken we met JAJO ook naar de mogelijkheden die AI ons kan bieden. Ik zie vooral kansen aan proceszijde en data-analyses en daar investeren we serieus in. Maar om heel eerlijk te zijn, denk ik niet dat AI ons in z’n eentje gaat redden als een soort messias in bedrijvenland.
Ik verwacht dat de ‘mens’ in grote mate relevant blijft. Misschien wel groter én relevanter dan er nu in de huidige AI-golf door believers wordt geroepen. Ik heb het dan niet alleen over de input die de mens moet leveren, om AI aan het werk te zetten.
Ik denk dat de mens op vele gebieden onze belangrijkste asset blijft, mits de kantoorprofessional voor handen is en zich dan ook meteen aanpast aan de gevraagde snelheid vandaag de dag. En daar zit direct mijn zorg. Punt 1: we hebben een chronisch tekort aan menskracht. En punt 2: in het AI-tijdperk is het allemaal nog duidelijker geworden, we zijn als mensen in extreme vorm verzot op een ineffectieve werkweek.
Deels kampen we dus met een demografische ontwikkeling (vergrijzing), maar voor een ander deel is het een hardnekkige cultuur waarmee we onszelf de das om doen. Ik zie het iedere dag om mij heen gebeuren. Intern en extern. Het probleem is op veel plaatsen hetzelfde. We zeggen dat we er allemaal een broertje-dood aan hebben, maar de praktijk wijst anders uit: we zijn verslaafd aan vergaderen.
Kijk je eigen agenda er maar eens op na: een meeting, twee meetings, drie meetings. Tot wel tien op een dag. Uurtje hier, uurtje daar, bila tussendoor, MT en tot besluit nog even napraten. Live, in Teams of een telefonische call.
We vergaderen namelijk wat af met elkaar. En die ingebakken gewoonte is killing in een tijd dat we disruptief moeten zijn. Waarom duurt een vergadering niet maximaal 45 minuten? Een kwartier socials (ook belangrijk!) en 30 minuten besluitvorming. Waarom stellen we niet vast dat een vergadering met meer dan zeven mensen per definitie inefficiënt is? En zullen we alsjeblieft elkaar een gele kaart geven als we een vergadering beleggen zonder minimaal één duidelijk besluit te nemen?
Voor wie denkt dat dit onzin is? Als je je organisatie in relatie tot vergaderingen analyseert dan schrik je je vast een hoedje. Ik heb zelf laatst de proef op de som genomen. 200+ vergadering en 108 besluiten. De legitieme vraag is ook nog eens: had ik al die besluiten moeten nemen, of kon iemand anders (waarmee allang een voorgesprek is geweest) dat in feite zelf ook? En hoeveel tijd namen die besluiten in beslag? Was dat echt omdat ik moest wikken en wegen of zit ik zelf ook vast in een karretje dat rondje na rondje maakt in de vergaderachtbaan?
Tsja, zeg het maar.
Een besluiten-ratio van 1 op de 2 en een vergadertijd van meer dan 150 uur per maand… Ik moest er in ieder geval even over nadenken. En eigenlijk vind ik het teleurstellend. Ik had mezelf effectiever en besluitvaardiger verwacht. En als ik om me heen kijk dan weet ik zeker dat het bij velen niet veel beter is.
We zijn een soort van verslaafd geraakt aan meetings en we schamen ons er niet eens voor. Back-to-back is een gevleugelde term. Alsof je opschept over je eerste leasewagen in de jaren negentig: hoeveel pk heeft de jouwe?
In 2027 ga ik hier serieus een punt van maken.
Houd oog voor het persoonlijke contact, maar stop met nodeloos vergaderen en kom volgens een strakke agenda sneller tot de kern met elkaar! Dat vraagt bikkelharde reflectie van eenieder. Zeker van de ijkpersonen die zichzelf graag vaak en veelvuldig horen praten, maar ook van de Outlook-fans die te pas en te onpas een meeting inboeken bij een groep collega’s.
Ik zou zeggen: verbreek je oude gewoonte, deel gele kaarten uit aan collega’s als het nodig is en zie dat als een gezamenlijke verantwoordelijkheid naar de toekomst toe. (…) Ik denk dat ik mijn goede voornemen voor 2027 al te pakken heb en geloof er sterk in dat we dan nog meer efficiency gaan halen dan alle AI-rekensommen bij elkaar opgeteld.
Over Ivo van der Mark
CEOAnderen omschrijven mij als een mensen-mens. Dat klopt ook wel. Ik krijg energie van het inspireren en motiveren van mensen. Van jongs af aan heb ik al een duidelijke toekomstvisie. Ik stel doelen en heb ambities.
Zo maak ik me hard voor de noodzakelijke transitie naar een circulaire economie en stimuleer ik onze medewerkers om te gaan voor de hoogst mogelijke klanttevredenheid. Ook onderschrijf ik het belang van de Wet Kwaliteitsborging voor het Bouwen (Wkb). JAJO is dan ook koploper op dit gebied. Ik hoop dat de bouwbranche zich meer gaat inzetten voor deze onderwerpen, want daar valt nog veel te winnen.
geniet ervan om me in de medemens te verdiepen. Samen te praten en te sparren. Ik wil graag een inspirator zijn. Een voorbeeld voor de mensen om mij heen, zowel zakelijk als privé. Laten zien dat als je een droom hebt, je deze vast moet grijpen. Dat je erover moet praten met mensen in je omgeving. Het heeft zelden met geld van doen, maar bijna altijd met de wil om iets te realiseren.
En privé? Ik ben gelukkig getrouwd en de trotse vader van 2 stoere knullen. Ik ben idolaat van de zee en van de wetten van de natuur die daar met harde hand regeren.
Populaire berichten
Laten rijpen
Auteur: Ivo van der Mark
Begin dit jaar schreef ik een column, die ik toen niet heb gepubliceerd.
Lees verderToekomstmuziek
Auteur: Ivo van der Mark
Spreken voor de jongste vastgoedgeneratie is voor mij een grote eer.
Lees verderWie zijn schuld is het vs. wat gaat hier mis?
Auteur: Ivo van der Mark
Wanneer heb jij voor het laatst iemand de schuld gegeven van het maken van een fout?
Lees verder